Gepost op 04-05-2019 in

Goede mensen,

De klokken zullen het ondertussen al uitgebracht hebben.

In de Paasweek heeft kardinaal De Kesel mij benoemd als deken van de nieuwe Pastorale Regio Leuven. Deze pastorale regio omvat verscheidene vroegere decanaten. Samen met een team van andere professionele mensen zal ik mee instaan voor de pastorale ondersteuning binnen deze grote regio.
Wij hebben samen met alle andere huidige dekens gekozen voor deze nieuwe oriëntering binnen het Vicariaat Vlaams-Brabant/Mechelen. Ik wilde deze volop steunen ook al zag ik mij zelf geen kandidaat voor de opdracht van regiodeken. Dit was gerekend buiten de kardinaal en de hulpbisschop Koen Vanhoutte die mij deze opdracht toch wilden toevertrouwen. Na menig gesprek heb ik toegezegd.

Dit wordt mijn hoofdopdracht zodat mijn huidige taak als federatiepastoor van de parochiefederaties Herent, Kampenhout en Kortenberg onmogelijk wordt. In de komende maanden zal mij elders ten velde een kleinere plaatselijke opdracht als parochiepriester toevertrouwd worden. In september vang ik mijn nieuwe taak aan. Dit betekent dan ook dat ik binnenkort zal verhuizen.

Deze benoeming zal natuurlijk veel bedenkingen oproepen. Ik denk dat ik ze allemaal zelf wel zal overwogen hebben. Uiteindelijk ben ik nog maar vijf jaar werkzaam in het decanaat Herent. Om het aanzien of de uitzonderlijke werkvreugde moet ik deze taak niet opnemen. Als Kerk hebben wij het vandaag op elke plek niet gemakkelijk. Elke opdracht is er één van verantwoordelijkheid. Het gaat altijd gepaard met ‘herderen’. Deze verantwoordelijkheid wil ik nu ook niet ontlopen.  Ik besef dat deze taak en dat nieuwe begin weer veel energie van mij zullen vragen. Maar ik wil er voor gaan te samen met een team van medewerkers. Dit teamwerk zie ik trouwens als een kans.

Natuurlijk gaan mijn gedachten naar de mensen die ik ‘achterlaat.’ Het is niet de eerste keer dat ik de parochies die mij toevertrouwd zijn, verlaat. En dat blijft een moeilijk gegeven. Het is nog niet duidelijk wie naar de toekomst in onze huidige federaties de eindverantwoordelijkheid zal dragen. Dit zal in de komende maanden verder bekeken worden. Vanuit het vicariaat verkoos men om deze regionalisering eerst zo optimaal mogelijk van start te laten gaan.

Maar ik zal natuurlijk de pastorale ontwikkelingen in het vroegere dekenaat Herent opvolgen. We komen elkaar zeker nog tegen.

Of het nu om collega’s gaat, of de vrijwilligers en andere gelovigen die ik mocht ontmoeten, jullie weten hoe ik altijd het belang van ‘samenwerking’ onderlijnd heb. Ik dank al wie open stonden voor elke samenwerking die we konden realiseren. Samenwerking zal immers het codewoord zijn in mijn nieuwe opdracht.

Verder zal het weer een aanpassing en een nieuw begin zijn. Maar is dat niet ‘christen zijn’: altijd opnieuw ‘herbeginnen met Jezus’? Ik leen even deze titel van een boek van bisschop Bonny.

Sommigen zullen dit bericht een wanklank vinden in deze vreugdevolle Paastijd. Doch laten wij ons allemaal niet ontmoedigd weten door wat we moeten loslaten, door de ontgoochelingen of littekens. Dat deden de eerste leerlingen eerst wel.

Jezus leeft ! Het vuur van zijn bezieling lichtte de voorbije Paasnacht weer op en mag ons drijven naar een nieuw Pinksteren van onze geloofsgemeenschap, onze Kerk. Om die Jezus en zijn boodschap blijft het ons als christenen te doen.

Met een genegen Paasgroet,

Pastoor Patrick

Share